μια Κυριακη

sifnos

anafi I

anafi II

θάλασσα

Danai

 

                                             Η Δανάη σε δέκα χρόνια στο Βερολίνο......
          

I love all waste and solitary places...

I love all waste 

and solitary places,where we taste

the pleasure of believing what we see

is boundless,as we wish souls to be.

Οδ.Ελύτης

προσωπογραφία

Η ΑΛΛΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Μέσ'απ'τις ελιές έρχεται η Πηνελόπη

με τα μαλλάκια της όπως όπως μαζεμένα

κι ένα φουστάνι απ'τη λαική,

μπλε μαρέν με άσπρα λουλουδάκια.

Μας εξηγεί πως δεν ήταν από προσήλωση

στην ιδέα <<Οδυσσέας>>

που άφηνε τους μνηστήρες χρόνια

να περιμένουν στο προαύλιο

των μυστικών συνηθειών του κορμιού της.

Εκεί στο παλάτι του νησιού

με τους φτιαχτούς ορίζοντες

μιάς γλυκερής αγάπης

και το πουλί απ'το παράθυρο

να συλλαμβάνει μόνον αυτό, το άπειρο

είχε ζωγραφίσει εκείνη με τα χρώματα της φύσης

την προσωπογραφία του έρωτα.

Καθιστός, το ένα πόδι πάνω στ'άλλο

βαστώντας μιά κούπα καφέ

πρωινός, λίγο μουτρωμένος, λίγο χαμογελαστός

να βγαίνει ζεστός απ'τα πούπουλα του ύπνου.

Η σκιά του στον τοίχο

σημάδι από έπιπλο που μόλις το σήκωσαν

αίμα από αρχαίο φόνο

μοναχική παράσταση του Καραγκιόζη

στο πανί,πίσω του πάντα ο πόνος.

Αχώριστοι ο έρωτας κι ο πόνος

όπως το κουβαδάκι κι ο μικρός στην αμμουδιά

το αχ! κι ένα κρύσταλλο που γλίστρησε απ'τα χέρια

η πράσινη μύγα και το σκοτωμένο ζώο

το χώμα και το φτυάρι

το γυμνό σώμα και το σεντόνι τον Ιούλιο.

Κι η Πηνελόπη που ακούει τώρα

την υποβλητική μουσική του φόβου

τα κρουστά της παραίτησης

το γλυκό άσμα μιάς ήσυχης μέρας

χωρίς απότομες αλλαγές καιρού και τόνου

τις περίπλοκες συνχορδίες

μιάς άπειρης ευγνωμοσύνης

για ότι δεν έγινε, δεν ειπώθηκε, δε λέγεται

νεύει όχι, όχι, όχι άλλο έρωτα

όχι άλλο μιλιές και ψιθυρίσματα

αγγίγματα και δαγκώματα

φωνούλες στα σκοτάδια

μυρωδιά από σάρκα που καίγεται στο φως.

Ο πόνος ήταν ο μνηστήρας ο πιό εκλεκτός

και του'κλεισε την πόρτα.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ

και κάτι αισιόδοξο...

                                                                                  

στη φυλακή του χρόνου

απουσία

And your absence teaches

me what art could not.

                Daniel Weissbort

Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα,

ένα γραφτό άρχιζα,κι έσβηνα

κάτω απ'το βάρος της λέξης

γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση

όταν πιέζετ'από πόνο το μέσα.

Κι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου

-απουσία από τη ζωή-

κλάματα βγαίνουν στο χαρτί

κι η φυσική οδύνη του σώματος

που στερείται.

Σβήνω, σχίζω, πνίγω

τις ζωντανές κραυγές

<<πού είσαι έλα σε περιμένω

ετουτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες>>

και ξαναρχίζω το πρωί

με νέα πουλιά και λευκά σεντόνια

να στεγνώνουν στον ήλιο.

Δε θα'σαι ποτέ εδώ

με το λάστιχο να ποτίζεις τα λουλούδια

να στάζουν τα παλιά ταβάνια

φορτωμένα βροχή

και να'χει διαλυθεί η δική μου

μες στη δική σου προσωπικότητα

ήσυχα, φθινοπωρινά...

Η εκλεκτή καρδιά σου

-εκλεκτή γιατί τη διάλεξα-

θα'ναι πάντα αλλού

κι εγώ με λέξεις θα κόβω

τις κλωστές που με δένουν

με τον συγκεκριμένο άντρα

που νοσταλγώ

όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας

και ν'αρμενίζει τις θάλασσες

στου καθενός το νού.

Σε λησμονώ με πάθος

κάθε μέρα

για να πλυθείς από τις αμαρτίες

της γλύκας και της μυρουδιάς

κι ολοκάθαρος πιά

να μπείς στην αθανασία.

Είναι σκληρή δουλειά κι άχαρη.

Μόνη μου πληρωμή αν καταλάβω

στο τέλος τι ανθρώπινη παρουσία

τι απουσία

ή πώς λειτουργεί το εγώ

στην τόσην ερημιά, στον τόσο χρόνο

που δεν σταματάει με τίποτα το αύριο

το σώμα όλο ξαναφτιάχνει τον εαυτό του

σηκώνεται και πέφτει στο κρεβάτι

σαν να το πελεκάνε

πότε άρρωστο και πότε ερωτευμένο

ελπίζοντας

πως ό,τι χάνει σε αφή

κερδίζει σε ουσία.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ

   

IASON

...in the blue...

στην Κύπρο

                                                              Βουλιάζει ο κόσμος
                                                              κρατήσου, θα σ'αφήσει
                                                              μόνο στον ήλιο.  

                                                                           Σεφέρης                                                                  

                                                                 

  

Danai

"STIMULA- INSPIRATED" by BRUECKE painters

...mr. postman wait and see...

ζωγραφικές σημειώσεις

BRUECKE-fridgerator

καλοκαιρινό παραβάν,η άλλη πλευρά

uu

σκληρή επικαιρότητα

καλοκαιρινό παραβάν

αχ,θάλασσά μου σκοτεινή...

Art de la table

ημερολόγιο ενός καλοκαιριού

....Την ώρα που μέσα στα γραφεία τους απεγνωσμένα

κρεμασμένοι απ'τα τηλέφωνά τους

παλεύοντας για'να τίποτα οι χοντράνθρωποι

ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα

καταμουντζουρωμένος αλλ'ευκίνητος

σαν καπνοδοχοκαθαριστής

κατεβαίνεις απ'τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις

μια δική σου λευκή παραλία

χωρίς λεφτά

γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ'αστέρια

και μ'οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα...

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ασκήσεις ζωγραφικής σε ένα θέρος του Τσαρούχη

allegria di naufragi

Albert Einstein...ante portas

κόσμος

παιδική ηλικία

ενηλικίωση

ωριμότητα

έκτακτη επικαιρότητα

Θα βουλιάζουμε-βουλιάζουμε

κατακόρυφα με 300 και βάλε

σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος

με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι

από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων

γλείφοντας υπογράφοντας ικετεύοντας

και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ναι

κανείς δεν θα γλυτώσει

Κατερίνα Γώγου

ΟΔΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

ασκήσεις ζωγραφικής

Για μένα

Η ευλογία της έλλειψης

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου

ό,τι μου λείπει με προστατεύει

από κείνο που θα χάσω

όλες οι ικανότητές μου

που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής

με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό

άχρηστες, ανούσιες.

Ό,τι μου λείπει με διδάσκει

ό,τι μου'χει απομείνει

μ'αποπροσανατολίζει

γιατί μου προβάλλει εικόνες απ'το παρελθόν

σαν να'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.

Δεν μπορώ, δεν τολμώ

ούτ'έναν άγγελο περαστικό

να φανταστώ γιατί εγώ

σ'άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους

κατεβαίνω.

Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν

έγινε φίλη καλή

μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.

Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-

στέρησέ με κι άλλο

για να επιζήσω.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ

παιχνίδια

souvenirs from creta

κεραμίδια

Ό,τι χάνεις μένει μαζί σου για πάντα

κι η Λυπιού είναι μια χώρα που έφτιαξα

για να'μαι πάντα ένα μ'αυτά που'χω χάσει

όταν πιάνουν εκείνα τ'αβάσταχτα σούρουπα

κείνα τα άφωνα ξημερώματα

κι είναι σαν να περιμένεις το κουδούνι του σχολείου

να χτυπήσει, το μάθημα πάλι ν'αρχίσει

μια ακόμη άσκηση πάνω σε άγνωστο θέμα.

Κοιτάς χάμω της αυλής το τσιμέντο, τα χαλίκια

τινάζεις τα ψίχουλα απ'το κουλούρι στην μπλε ποδιά

και μπαίνεις στην τάξη

μπαίνεις στη μονοτονία του άγευστου χρόνου

στην αοριστία της ύπαρξης

που ξέρω, λίγο αλλοιωμένη,

τη συναντάς πάλι προς το τέλος.

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

πόρτα παλιού σπιτιού στο Διδυμότειχο

 ....Το σπίτι σαν το καλοκοιτάξεις μέσα από τις παλιές κορνίζες

ξυπνά με τα πατήματα της μητέρας στα σκαλοπάτια

το χέρι που φτιάνει τα σκεπάσματα ή διορθώνει την κουνουπιέρα

τα χείλια που σβήνουν τη φλόγα του κεριού.

Κι όλα τούτα είναι παλιές ιστορίες που δεν ενδιαφέρουν πιά κανέναν

δέσαμε την καρδιά μας και μεγαλώσαμε.

Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

Allegria di naufragi

E subito riprende
il viaggio
come
dopo il naufragio
un superstite
lupo di mare.

Giuseppe Ungaretti

DIE ROTE TUR

GESTERN ABEND SAH ICH DICH
DURCH DIE ROTE TUR KOMMEN
DER WIND STREICHELTE UBER DEIN GESICHT
SPIELTE MIT DEINEN HAAREN
DU LACHTEST UND DEINE AUGEN
SPIEGELTEN DIE SONNE
DEIN SCHEMA WARF SCHATTEN
AUF DIE BLAUEN KUPPELN
DORT WO ICH DICH MIT MOND UND SONNE
JEDEN TAG AUFGEHEN SEHE
ICH OFFNE MEIN FENSTER
DIE DUNUNG SAUSELT GRUSSE VON DIR
UND SCHIFFE BRINGEN DEINE LIEBE
TAGE UND NACHTE VERSCHMELZEN
ICH SPURE DICH UBERALL
MEINE SEHNSUCHT REIST ZU DIR
DORT HIN WO ICH DICH GESTERN NOCH SAH
.

αγορά εργασίας

Πολιτικά