Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανό...

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου
Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του
Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε
Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε
Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε
Σὰν νὰ ἦταν ὁ καιρὸς ὅλος μπροστά μας

Καὶ θυμᾶμαι τὸν ἥλιο ποὺ γελοῦσε

Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι.

Γιῶργος Σαραντάρης

 

...Nα βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη...

Αμοργός

 Nίκος Γκάτσος

 

Ψίθυροι της γιάρδας

Είναι στ' αλήθεια περίεργοι οι άνθρωποι,

ο τρόπος που μαζεύουν τη βρωμιά 

και το πως πιάνουν τα μαλλιά τους,

εσύ όμως ποτέ δεν θα μ' αφήσεις μόνο ε

άλλο πόνο απ' τον δικό σου δεν καταλαβαίνω

κι όσο αίμα κι αν τρέξει εξ αιτίας μου

 θα είναι άνευ σημασίας

αν εσύ δεν το προσέξεις

γι' αυτό και θέλω να στο κρύψω,

αν δεν ξέρεις 

θα είμαι και θα παραμένω αθώος 

όπως όταν με πρωτοείδες

 και μού 'πιασες το χέρι.

http://radionowhere.typepad.com

J.F.

Anafi

Θα έπρεπε ίσως κάποτε να βρεθεί ένα είδος ναού που να αξιοποιεί το φως και να δίνει πράσινο φυλλαράκι στα ράμφη των ερωτευμένων. Κάτι τέτοιο θα είναι ασφαλώς πολύ δύσκολο για τον σημερινό αρχιτέκτονα, που και βέβαια δίκιο έχει να μην αντιγράφει των παλαιών καιρών τ'αρχοντικά, δίκιο έχει να εξαίρει μερικά γυάλινα ή ελαφρά μεταλλικά  συγκροτήματα στην Νέα Υόρκη ή το Τόκιο. Μένει όμως, για τον λόγο αυτό, καταδικασμένος να μικροβελτιώνει μεγαλοπολυκατοικίες. Δεν είναι αστεία. Είναι μιά καταδίκη που η έκτασή της δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί.

Ο κήπος με τις αυταπάτες

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

D.S.